Het woord proeft magisch op de tong
en voert me naar een tijd
dat de tijd nog niet wist dat het tijd was
een jonkvrouw gewoon
thee zette uit een kruidenspiraal
waarin de kruiden de weg omhoog vonden
en ik verdwaal

met geduld onder de voeten voel
ik de tomeloze energie stromen
door een poort die altijd open staat
begroeid met overtuiging
het zonlicht naar binnen verandert in schaduw
terwijl de maan de tijden zet

vergankelijkheid de beweging is naar
groei uit bedaardheid ontsproten, bijgestaan
door regenwormen kevers courgettes merels kippen
druiven tijm pissebedden appels en bijen
maar ook uit kennis wilskracht visie vertrouwen en prudentie

ik noteer;
dit moet wel liefde zijn
gehaakt door groene vingers


Chris Ros
Voorgedragen op 24 september 2022 in het Voedselbos ter gelegenheid van Burendag